Nanorurki węglowe w kosmosie

Praca w ekstremalnych warunkach

Nanorurki węglowe na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej

Dzięki swoim doskonałym właściwościom takim jak wysokie przewodnictwo elektryczne/termiczne, wytrzymałość mechaniczna, niska waga, etc. nanorurki węglowe są rozpatrywane jako materiał, który ma potencjał by zrewolucjonizować przemysł lotniczy i kosmiczny. Szczególnie niska waga, a wysokie osiągi są atrakcyjne by takie rozwiązanie zamieniło wykorzystywane obecnie miedź i aluminium, gdyż oznaczałoby to kosmiczne oszczędności. By wysłać 1 kilogram ładunku na orbitę trzeba obecnie wydać kilka tysięcy dolarów.

Nieprzyjazne środowisko

By sprawdzić czy nanorurki węglowe są dobre do tego celu, zostały wysłane na ziemską orbitę na dwuletni rejs. Ten obszar bogaty jest w promieniowanie UV, zjonizowane cząstki oraz tlen atomowy. Wszystkie z tych czynników znane są z niekorzystnego wpływu na materię organiczną. Zauważono, iż zewnętrzna warstwa nanorurek węglowych pokryła się węglem amorficznym. Efekt ten był najsilniejszy, gdy próbka była przymocowana do przedniej części stacji. Pomimo wzrostu oporu elektrycznego i spadku wytrzymałości mechanicznej nanorurki węglowe były wciąż funkcjonalne. Wygląda na to, że należałoby rozważyć dodanie warstwy, która byłaby w stanie zabezpieczyć nanorurki węglowe przed takimi czynnikami. Dalsze badania są w trakcie by przybliżyć zastosowanie tej technologii.

Więcej: http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0008622316303943